เธอจะทำลาย...
เยซอกับฉันจริงๆ เหรอ
คุณแม่คะ
คุณแม่จะไม่เสียใจใช่มั้ยคะ
ฉันถามว่าคุณแม่ จะไม่มานั่งเสียใจทีหลัง ใช่มั้ยคะ
ฉันอาจจะ...
เสียใจทีหลังก็ได้
แต่ที่ฉันมั่นใจก็คือ...
ถ้าเราไม่ยุติมันตรงนี้
และเยซอได้เข้าคณะแพทย์ ม. โซล
มันคงมีเรื่องน่าเสียใจมากกว่านี้
ต่อให้ฉันไม่พูด...
คุณแม่กับเยซอก็อยู่ในช่วงทำลายตัวเองค่ะ
ต่อให้เยซอได้เข้ามหาลัยจริง
ก็คงแบกรับความรู้สึกผิดไม่ไหวอยู่ดี
ฉันไม่รู้นะ
ว่าอะไรคือแรงจูงใจ ให้เธอทำลายครอบครัวเด็กที่เธอรับติว...
แต่มันต้องถึงขั้นฆ่าแกงฮเยนาเลยเหรอ
เธอก็เป็นแม่คนนะ
อีกอย่าง ลูกเธอก็ป่วยอยู่ด้วย
คุณแม่คิดว่า...
คุณแม่ไม่มีส่วน ในการตายของฮเยนาเลยเหรอคะ
- ว่าไงนะ - ตอนที่ฮเยนามาหาฉัน
จำที่เธอพูดได้ใช่มั้ย
ช่วยทำให้คังเยซอ สอบแพทย์ ม. โซลไม่ติดด้วยค่ะ
หนูจะใช้ความสามารถตัวเองในการสอบ...
แค่ทำให้เยซอสอบไม่ติดก็พอ
ถ้าเธอไม่ได้เรียกร้อง สิ่งที่ฉันไม่มีวันยอมรับได้...
ฉันจะฆ่าเด็กที่น่าสงสารคนนั้นทำไมกันคะ
คุณเคยสงสัยมั้ย...
ว่าทำไมฮเยนาถึงเสนอแบบนั้น
เธออาจจะคิดว่า...
ถ้าสอบติดแพทย์ ม. โซล พ่อก็จะยอมรับ
ใช่ค่ะ
แต่เหตุผลที่สำคัญที่สุด...
คือความแค้นที่เธอมีต่อคุณ
คุณแม่เคยได้ยินใช่มั้ยคะ
ว่าทำไมเธอไม่อยากให้เยซอสอบติด
หนูอยากติดแพทย์ ม. โซล แบบไม่มีคนช่วย
เพื่อพิสูจน์ว่าหนูเก่งกว่าเยซอ
และแม่หนูก็ดีกว่าแม่เธอ
คุณเอาแต่แบ่งแยก...
และเหยียบย่ำความภูมิใจของเธอ
มันก็เหมือนการทิ่มแทงหัวใจ...
ของเด็กที่เดียวดาย และต้องการเป็นที่รักไม่ใช่เหรอคะ
คิดว่าถ้าพ่อเยซอรู้ว่าเธอเป็นลูก
แล้วเขาจะทำยังไง
เขาเชื่อว่าความผิดพลาดเดียวในชีวิต...
คือการไม่เป็นแพทย์ประจำบ้าน ที่โรงพยาบาลม. โซล
และเลือกเป็นหมอที่ โรงพยาบาลม. จูนัมแทน
ลูกนอกสมรสเหรอ
เขาไม่มีทางยอมรับ หรือจำเธอได้แน่
คนอีโก้สูงอย่างเขา เธอ...
ก็เป็นแค่ความผิดพลาด ที่เขาไม่มีทางทนได้
เธอเป็นแค่เด็กที่อยากได้ความรักจากพ่อ
แต่คุณกลับทำเหมือนเธอเป็นขโมย ที่มาทำลายครอบครัวคุณไม่ใช่เหรอ
ถ้าคนรู้เรื่องลูกนอกสมรสของเขา
เยซอก็จะไม่มีสมาธิเรียน
คุณอยากให้ฉันต้อนรับฮเยนา...
แล้วบอกเยซอว่าฮเยนา คือลูกสาวพ่อตัวเอง
- และปรบมือยินดีเหรอ - สุดท้ายก็ไม่พ้นการสอบเข้าม. โซล
คุณคิดเรื่องอื่นบ้างไม่ได้เหรอ
เคยคิดมั้ยว่าฮเยนา ต้องร้องไห้ในห้องใต้ดินหนักแค่ไหน
ความแค้นเธอมันสะสม
จนต้องมาหาฉันเพื่อทำข้อตกลงกัน
คุณแม่ ความรักที่เห็นแก่ตัว ที่มีให้แค่เยซอ...
ทำให้ฮเยนาต้องมาหาฉัน
เพราะฉะนั้น...
คุณกับฉัน
ร่วมกันฆ่าฮเยนา
ไม่จริง
ฉันเกลียดเด็กนั่นแทบตาย
แต่ก็ไม่เคยคิดจะฆ่าทิ้ง
แต่เธอฆ่าฮเยนากับพี่มยองจู
เธอทำลายครอบครัวยองแจ และพยายามจะทำลายครอบครัวฉันด้วย
ฉันไม่เหมือนปีศาจอย่างเธอ
คุณไปที่สถานีตำรวจ...
เพื่อช่วยอูจูเพราะสงสารเขาเหรอคะ
ถ้าเยซอไม่ได้ใจสลายแบบนั้น
คุณจะยังทำเหมือนเดิมมั้ย
ใช่ ฉันไปที่นั่นเพราะฉันห่วง ลูกตัวเองมากกว่าอูจู
แล้วมันผิดยังไง
ฉันเอาลูกตัวเองมาก่อนมันผิดตรงไหน
แม่ก็ทำทุกอย่างเพื่อลูกตัวเองทั้งนั้น
เพราะแบบนี้...
คุณถึงตัดสินใจร่วมมือกับฉัน ตอนที่ฉันบอกว่า...
อูจูจะต้องตกต่ำเหรอคะ
เพราะชีวิตของลูกคนอื่น
ไร้ค่ากว่าชีวิตลูกสาวคุณแค่วันเดียวเหรอ
คุณมันก็เหมือนแม่ที่หลงดีใจ...
ตอนที่เค ลูกสาวฉันบาดเจ็บ
ผู้หญิงพวกนั้นทนเห็นเด็กคนอื่น ดีกว่าลูกตัวเองไม่ได้
อยากให้ลูกตัวเองประสบความสำเร็จคนเดียว
คุณก็เหมือนกัน
ตอนที่ฉันถามว่าคุณรับเรื่อง...
โศกนาฏกรรมที่บ้านยองแจต้องเจอได้มั้ย
คุณก็บอกว่าเองว่ารับได้
ทำไมน่ะเหรอ
เพราะคุณคิดเอาเอง ว่ามันจะไม่มีทางเกิดขึ้นกับคุณ
เพราะอะไรล่ะ
เพราะคุณหน้ามืดตามัวในความโลภ ที่อยากให้ลูกตัวเองได้ดีที่สุด
เพราะอะไร
เพราะโศกนาฏกรรมบ้านยองแจ...
ก็เป็นแค่ภาพบาดตาสำหรับคุณ
คุณแม่...
บอกว่าตัวเองไม่เหมือนฉันเหรอคะ
คุณเข้าใจผิดแล้ว
คุณแม่คะ คุณกับฉัน...
ไม่ต่างกันเลยค่ะ
ใช่ค่ะ
สงสัยได้ลองดูสักทีว่าที่ป้าพูดมามันจริงมั้ย
ไปค่ะ ไปลองดูกัน
ไม่อยากออกไปแบบมีชีวิตใช่มั้ย
พ่อ
แม่ๆๆ
แม่คะ พี่ฮเยนาเป็นอะไรก็ไม่รู้
พี่เขาไม่ยอมตื่น แต่พึมพำอะไรก็ไม่รู้
พี่เขาตัวร้อนด้วยค่ะ
จริงเหรอ
ลูกเพิ่งบอกแม่ว่าเธอมีไข้
ถ้าลูกติดขึ้นมาล่ะ
อยู่นี่แหละ
แม่
แม่คะ
ลูกสาวแม่
ไม่สบายเหรอจ๊ะ
แม่อยู่นี่ลูก
แม่ของลูกไง
แม่คะ
แม่
แม่คะ
แม่
แม่คะ
แม่
ลุกขึ้นแล้วไปโรงพยาบาล
แม่คะ
คุณแม่คะ คุณกับฉัน...
ไม่ต่างกันเลยค่ะ
ทำไมถึงลาออกล่ะ
จะถึงยอดพีระมิดอยู่แล้ว
อีกไม่นานก็ได้เป็นผอ. โรงพยาบาลแล้วนะ
ทำไมจะลาออกล่ะ
ผมเองก็คิดว่า...
ผมควรเป็นผอ. โรงพยาบาลนะ
มันน่าจะทำให้ผมมีความสุขที่สุดแล้ว
แต่หลังผ่านเรื่องพวกนี้มา
ผมก็คิดได้ว่ามันไร้ความหมาย
หมอคัง ผมเข้าใจนะ
แต่ลองทบทวนเรื่องลาออกอีกครั้งเถอะครับ
จริงครับ
รุ่นพี่ แทนที่จะลาออก...
ลางานไปแทนดีกว่ามั้ย
พักผ่อนสักปี...
นายจะให้ฉัน...
เข้าห้องผ่าตัด...
ทั้งที่ไล่ลูกสาวตัวเองออกไปเนี่ยนะ
ลูกสาวเหรอ
ลูกสาวไหนครับ
อะไรอะ มีอะไร
คืองี้ครับ
หลายๆ ครั้ง...
ผมก็อยากฆ่าตัวตาย
ทุกครั้งที่คิด...
ว่าแม่ลูกคู่นั้น...
ต้องทนทุกข์เพราะผมมากแค่ไหน
แม่ลูกเหรอ
นี่เมียพี่ไม่ได้เล่าอะไรเลยเหรอ
ไม่อยากเชื่อว่าจะไปไม่บอกกันเลย
คุยกับเขาไม่รู้เรื่องแล้วเนี่ย
ผมเองก็ยังเสียใจทุกครั้งที่นึกถึงฮเยนา
แต่ผมคิดไม่ออกเลยว่าคุณจะเจ็บแค่ไหน
ฮเยนาเป็นลูกสาวเขาเหรอ
แล้วคุณจะเอายังไง
คุณต้องคิดถึงคนอื่นในครอบครัวด้วยนะ
ครับ คิดอยู่แล้วล่ะ
ผมถึงได้จะเดินหน้าต่อ พยายาม...
เป็นพ่อ เป็นสามีที่ดี
และเป็นลูกชายที่ดี
ผมจะได้ไม่เสียใจทีหลัง
ได้ยินแบบนี้ผมก็ดีใจนะ
หลังจบเรื่องนี้...
ผมก็คิดได้ว่า...
แค่ได้กินข้าวกับอูจูและภรรยา
ผมก็มีความสุขแล้วล่ะ
ใช่ครับ
บอกตามตรง...
วันนึงก็มีตั้งหลายครั้ง
ที่ผมอยากให้ภรรยาเลิกบ่นสักที
เกรดของลูกชายก็ดูจะไม่กระเตื้องเลย
แต่การมีชีวิตที่เสียงดังด้วยกันบ้าง ก็มีความสุขเหมือนกันนะครับ
ชนแก้วกันครับ
เพื่อนร่วมงานผมไม่คิดแบบนั้นเลยนะ
ภรรยาเขา...
หนีออกจากบ้านไปพร้อมลูกๆ
ไม่บอกอะไรเขาสักอย่าง
ภรรยาของศจ. ชา
เพิ่งเก็บข้าวของและก็ออกจากบ้านไป
เปล่า เธอไม่ได้ย้ายบ้าน
เธอแค่ออกจากบ้านไปกับลูกๆ
หรืออีกอย่างก็คือ
เธอทิ้งศจ. ชา ไปแล้ว
แค่นั้นไม่พอนะ
ลูกชายเขายังบอกอีกว่า...
เขาไม่อยากอยู่กับพ่ออีกแล้ว
เขาบอกว่าตอนนี้มีความสุขดีแล้ว
คุณคิดยังไง...
เรื่องภรรยากับลูกเขาเหรอ
ถ้าลูกชายพูดขนาดนั้น ผมว่า...
เพื่อนร่วมงานเวรๆ คุณนั่นแหละผิด
เป็นอาจารย์เก่งๆ ที่โรงเรียนแล้วยังไง
แสดงว่าเขาบ่นลูกหนักมาก
จนภรรยา...
ออกจากบ้านไปเลยสิ
เท่าที่รู้ เขาก็ไม่ใช่คนขี้บ่น...
หลังผมเสียพ่อแม่ไปเพราะอุบัติเหตุทางรถ ตอนอายุ 12...
ผมมีทุกวันนี้ได้...
ก็เพราะบ้านเด็กกำพร้าอีเด็น
สำหรับคนอื่น มันอาจเป็นแค่สถานที่ ที่เด็กกำพร้าอยู่ด้วยกัน
แต่สำหรับผม มันเป็นที่ที่สบายใจ...
ปลอดภัย...
และอบอุ่นมาก
บ้านเรา...
ก็ควรเป็นที่แบบนั้นให้ลูกหรือเปล่าครับ
เราอย่า...
ใช้ชีวิตให้เสียเปล่าอีกเลยนะ ศจ. ชา
มาครับ
ได้ ไม่ต้องกลับมาเลยนะ
ฉันไปจ้ำจี้จ้ำไชตอนไหน ใครบอกว่าคิดถึงกัน
ต่อให้ฉันเหงาหรือเสียใจ ฉันก็จะไม่ร้องไห้
ฉันจะอดกลั้นไว้ซ้ำๆ
จะร้องไปทำไม
ไปวิ่งพร้อมรอยยิ้ม...
ที่สนามหญ้าดีกว่า
เมื่อเรามอง...
ไปบนท้องฟ้า...
ให้มาร้องเพลงกัน
ลาออกเหรอ
ลูกอยาก...
ลาออกจากโรงเรียนเหรอ
อูจู
อีกไม่กี่เดือนก็จบแล้วนะ
แม่ พ่อ
จริงๆ ...
ผมคิดว่าถ้าตั้งใจเรียนเฉยๆ มันก็น่าจะไม่มีอะไร
เพราะผมคิดว่าการได้เกรดดีๆ เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต
แต่...
หลังจากที่ผมโดนจับเข้าคุก แบบไม่ทันตั้งตัว...
และหลังฮเยนาด่วนจากไปแบบนั้น
เกรด
มหาลัยเหรอ
ผมรู้เลยว่าไม่มีความหมาย
ตอนที่ผมอยู่ในคุก...
ผมก็คิดได้เลยว่า...
เวลาที่เคยได้มาฟรีๆ มีค่าแค่ไหน
แต่ละวันผมที่ตื่นขึ้นมา...
ก็เป็นอีกวันที่มีค่า ที่ฮเยนาไม่มีวันได้ใช้ชีวิตแล้ว
ผมจะไม่ยอม...
เสียเวลาอันมีค่าไปกับการ นั่งทำข้อสอบเพื่อทำเกรด
โดยไม่รู้ว่าผมควรทำอะไรกับชีวิตตัวเองต่อ
อูจู
ถ้ามันเหนื่อยไป
ยังไม่ต้องเข้ามหาลัยปีนี้ก็ได้นะ
แต่ลูกควรเรียนให้จบม. ปลาย...
พ่อ
พ่อเคยคิดมั้ยว่าผมจะโดนจับข้อหาฆาตกรรม
วุฒิม. ปลายมันช่วยอะไรได้บ้าง
ผมเป็นใคร
ผมจะใช้ชีวิตในอนาคตยังไง
ผมอยากใช้เวลาค้นหาด้วยตัวเอง
อูจู
งั้นแค่พักการเรียนก่อนมั้ย
พักไปสักปีก็ได้...
จะได้ทบทวนตัวเอง
สมัยที่พ่ออยู่บ้านเด็กกำพร้า
พ่อรู้ว่าโลกมันปฏิบัติ กับคนไร้อำนาจได้ใจร้ายแค่ไหน
พ่อก็เลยคิดว่า...
ต่อให้ตอนนี้ลูกจะเหนื่อย
ลูกก็ควรทนนะ
ตอนนี้...
เรียนให้จบม. ปลาย เข้ามหาวิทยาลัย...
พ่อ อำนาจ...
ไม่เกี่ยวว่าผมจบจากมหาวิทยาลัยไหน
มันอยู่ที่ว่าผมเป็นใคร
ผมเป็นคนยังไง
และยืนหยัดเพื่ออะไร
เมื่อทุกอย่างมันชัดเจน...
อำนาจก็จะมาเมื่อทุกอย่าง ชัดเจนและแน่นอนไม่ใช่เหรอครับ
ที่รัก
ยอมแพ้แล้วเหรอ
ถ้ารู้ว่าไม่มีทางชนะ จะเปิดศึกทำไม
ขอน้ำผสมน้ำผึ้งหน่อยสิ
ลูกๆ ล่ะ
นี่คุณเมาแล้วส่งข้อความมาเหรอ
ข้อความเหรอ
ข้อความอะไร
ลาก่อนค่ะ
หยุดๆๆ
ผมส่งอะไรไป
ซึงฮเย
พอไม่มีคุณ
หัวใจผมก็เหมือนต้นเบิร์ช ที่เดียวดายในป่าไซบีเรีย
ผมผิดเองที่ผมโง่
ซึงฮเยที่รัก
กลับมาเติมเต็มหัวใจของผม ด้วยความอบอุ่นของคุณเถอะนะ
ป.ล.
ผมยอมทุกเงื่อนไขของคุณแล้ว
ผมส่งเหรอ
ข้อความเฉิ่มๆ นี่นะ
ซึงฮเย
พอไม่มีคุณ
หัวใจผมก็เหมือนต้นเบิร์ช ที่เดียวดายในป่าไซบีเรีย
กลับมาเติมเต็มหัวใจของผม
ด้วยความอบอุ่นของคุณเถอะนะ
ป.ล.
ผมยอม...
ทุกเงื่อนไข...
ของคุณแล้ว
น่าประทับใจ
เมาจนขาดสติ แต่ก็ยังสะกดถูกเป๊ะหมด
ไม่เคยได้ยินที่ว่า "คนเมาพูดความจริง" เหรอ
ผมเป็นคนส่งข้อความ...
จริง
งั้นคุณจะไม่มายุ่ง...
เรื่องเรียนของลูกแล้วใช่มั้ย
คุณจะไม่...
บังคับให้เซรีเข้ามหาวิทยาลัย...
และให้ลูกใช้ชีวิตตัวเองแล้วใช่มั้ย
คุณจะเอาพีระมิดไปทิ้งทันที...
และไม่พูดเรื่องพีระมิดบ้าๆ กับลูกๆ อีกแล้วใช่มั้ย
ว่าไงนะ
"บ้าๆ" เหรอ
ใช่
ไอ้บ้านั่นน่ะ
ลูกก็อยู่ม.หกหมดแล้ว เอาไงดี
คุณเล่นกับฉันก็ได้นะ
แล้วก็ทำตัวให้สมเป็นพ่อ ที่เชื่อใจและรอคอยลูก
พูดอะไรของคุณ
ที่ผ่านมาผมไม่ใช่พ่อหรือไง
คุณเจอ...
ลูกๆ แล้วใช่มั้ย
ซอจุนบอกว่า...
ไม่มีคุณเขาก็มีความสุขดี
เขาไม่ได้บอกเหรอคะ
ฉันเสียใจจนนอนไม่หลับเลยนะ
คุณก็ไม่ได้ตั้งใจว่าร้ายลูก
คุณแค่อยากให้ลูกไปได้ดี
แต่มันเลยเถิดไปถึงจุดที่ ลูกมีความสุขกว่าที่ไม่มีพ่อ
ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ต่อไป...
คุณได้ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวไปจนตายแน่
รู้ไหมว่าฉันเสียใจแค่ไหน
คุณก็ชอบที่ไม่มีผมเหรอ
มีความสุขเหรอ
ฉันจะมีความสุขได้ยังไงล่ะคะ
ฉันเป็นห่วงแทบตาย
เอาแต่คิดว่าคุณจะลำบากแค่ไหน
แล้ว...
คุณพาลูกๆ ไปอยู่ที่ไหน
หลุมหลบภัยลับค่ะ
หลุมหลบภัยลับเหรอ
ถ้าต้องพาหนีไปอีก ฉันก็จะพาลูกไป
ทำตามเงื่อนไขฉันให้ได้ เข้าใจมั้ยคะ
แต่...
ผมทิ้งเองไม่ไหว
มันหนักมาก
ฉันประทับใจพี่มากจริงๆ
ถ้าเยซอผ่านเทอมหนึ่งไปได้
ก็คงติดแพทย์ ม. โซลไปแล้ว
เพราะแบบนี้ฉันถึงคิดว่าพี่คงไม่พูดอะไร
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเยซอ...
จะได้ศูนย์คะแนนแล้วลาออก
ฉันเห็นเยซอมาตั้งแต่สี่ขวบเลยนะ
ฉันรู้ว่าพี่...
กับเยซอใช้ชีวิต...
15 ปีที่ผ่านมายังไง
พอตอนนี้ฉันปล่อยวางได้
ฉันก็สงสัยนะว่าทำไมใช้ชีวิตแบบนั้น
ฉันเคยคิดดูนะ
ถ้าฉันเป็นพี่...
ฉันคงไม่มีวันถอดใจลงแน่นอน
ฉันนับถือ...
ทั้งพี่ทั้งเยซอเลยนะ
ถ้าเป็นเธอ เธอคงช่วยอูจูออกมาเร็วกว่าฉันแล้ว
ฉันเนี่ยนะ
ใช่
เธอเป็นคนซื่อสัตย์
และเห็นใจความเจ็บปวดของคนอื่นมาก
ต่อให้เธอเอาซูฮันเป็นที่หนึ่ง แต่เธอก็...
ไม่มีทางปล่อยให้อูจูจมทุกข์อยู่ในนั้นหรอก
พอเทียบตัวเองกับคนอื่น
ฉันน่ะ เลวร้ายที่สุดแล้ว
พี่เป็นอะไรเนี่ย
ทำไมจู่ๆ ก็มาโหมดซึ้ง
พี่
ฉันเสียใจมากเลยนะ
แค่คิดว่าพี่จะออกจากสกายแคสเซิลแล้ว
ที่นี่ก็ดูเคว้งคว้างไปเลย
ฉันเสียใจจริงๆ
ฉันจะแวะมาหาบ่อยๆ แล้วกัน
สัญญาแล้วนะ
ปิดผนึกด้วย
ลองคิดดูอีกทีน่า
ผมไม่อยากให้คุณมาเสียใจทีหลัง
ผมตัดสินใจแบบนี้...
หลังไตร่ตรองอย่างดีและนานพอแล้วครับ
ถ้าคุณลาออกตอนนี้
- ผมก็... - ผมขอโทษครับ
ไม่ใช่...
รักษาสุขภาพนะครับ
ไม่ ฟังก่อน...
หมอคัง
เดี๋ยว
หมอคัง
นี่ หมอคัง!
[ผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนและกลยุทธ์ คังจุนซัง]
เข้ามาสิ
จากนี้ไป
รู้ใช่มั้ยว่าต้องดูแล
แผนกศัลยกรรมกระดูก
ขอบคุณนะ
ที่อดทนกับฉัน
ตลอดหลายปีมานี้
หัวหน้าครับ
ชุงซอน ไม่ต้องกลัวนะ
มั่นใจให้มากกว่านี้หน่อย โอเคมั้ย
ฉันรู้ว่านาย...
นอนไม่หลับหลายคืนเพราะมัวแต่ห่วง...
คนไข้ที่มีผลข้างเคียง...
ฉันมั่นใจว่านายต้องเป็นหมอที่ดีได้แน่ๆ
ขอบคุณครับ หัวหน้า
อืม
ส่วนนาย
เวลาจับค้อน
ทุกอย่างก็เหมือนตะปู อย่าลืมล่ะ
ระวังไว้ให้มาก
ครับผม
ดงมิน
หมอที่ต้องใส่ชุดหมอเนี่ย
ฝีมือสำคัญกว่าแฟชั่นนะ
เข้าใจมั้ย
ครับ
ผมจะจำไว้ครับ
ดีมาก ตั้งใจทำงาน
อ้าว
คุณน่าจะงานยุ่ง ไม่ต้องมาก็ได้
คุณจะไปแล้ว
อย่างน้อยผมก็ควรบอกลา
ขอบคุณครับ
หมอฮวัง...
ต้องอยู่จนวันสุดท้ายนะครับ
ไม่ว่าจะคุณจะไปอยู่ที่ไหน...
ก็ขอให้มีความสุขนะครับ
ครับ
อย่าทะเลาะกันล่ะ
ทำความคุ้นเคยกันไว้
ได้ครับ
หมอก็ดูแลตัวเองด้วยนะครับ
อืม
ตั้งใจทำงานนะ
ครับ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับ
แล้ว...
จุนซังจะทำอะไรต่อ
เขาบอกว่าจะพักสองสามเดือน แล้วค่อยคิดค่ะ
เขาคงไม่เลิกเป็นหมอไปเลยใช่มั้ย
ฉันได้ยินว่าลูกชายเพื่อนฉัน...
เพิ่งปิดคลินิกที่ประสบความสำเร็จ...
ไปเปิดร้านเกี๊ยวแทน
ร้านเกี๊ยวเหรอคะ
กลายเป็นว่า...
เขาสนใจเรื่องทำอาหารมาตลอด
แต่แม่บังคับให้เรียนหมอ
แต่สุดท้าย...
ค่ะ
เขาก็หย่า
แม่ก็ต้องมานั่งเลี้ยงหลาน
วันนึง เขาไปซื้อวัตถุดิบทำเกี๊ยวกับลูกชาย...
แล้วล้มลงบนพื้นตลาด
แล้วก็ร้องไห้ออกมา
ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณแม่
หนูรู้ว่าคุณจุนซัง ไม่มีทางเปิดร้านเกี๊ยวแน่นอน
ไม่ต้องห่วงเขาหรอกค่ะ ทำใจให้สบายนะคะ
หนูจะดูแลเขาเองค่ะ
เยซอเป็นยังไงบ้าง
เยซอทำใจได้เก่งกว่าที่คิดค่ะ
เยซอสบายดีค่ะ เห็นแล้วฉันก็มีแรงไปด้วย
แล้วไป
แม่ หนูเก็บห้องใหม่แล้ว
หนูทิ้งข้อสอบที่โค้ชคิมเก็งให้หมดแล้ว
แล้วก็ทำตารางเรียนใหม่ด้วย ดูสิ
- เหรอ - อืม
เยซอ
ไม่ต้องเครียดน่า
ลืมที่พ่อบอกไปแล้วเหรอ
เขาบอกว่าไม่ต้องรีบไง
ค่อยๆ อ่านไป
ก็จริง
โอเค แม่
จะนั่งเรียนทั้งอาทิตย์ ไม่พักสักวันเลยได้ยังไง
จัดตารางใหม่เลย
ใส่เวลาพักไว้บ้าง
แม่จ๋า
พรุ่งนี้แม่จะเริ่มหาโรงเรียนสอนพิเศษดีๆ
กับติวเตอร์ให้นะ
ไม่เอา แม่
เขารู้กันทั้งแทชีดงแล้ว หนูอายไม่กล้าไปเรียนหรอก
หนูว่าหนู...
อ่านเองก็ได้มั้ง
หนูอยากลองดู
ตอนนี้มีเวลาเหลือเฟือ
ลองเปลี่ยนวิธีเรียนดูบ้างก็ได้
อยากเรียนเองเหรอ
แม่ ไหนบอกว่าอย่าเครียดไง
ได้
งั้นก็ลองอ่านเองดูก่อน
รู้ใช่มั้ยว่าถ้าไม่ไหว บอกแม่ได้ทันทีเลยนะ
รู้ค่า
อ้อแม่
ซอจุนส่งข้อความมาด้วย
บอกว่าอูจูก็ลาออกเหมือนกัน
อูจูเหรอ
[ถึงวันนี้จะเหนื่อย แต่เดี๋ยววันดีๆ ก็เข้ามา]
[เราเชื่อในตัวนาย สู้ๆ อูจู]
[ขอโทษนะ อูจู ขอโทษจริงๆ]
[ขอให้มีความสุข]
ขอโทษนะ อูจู
ขอโทษจริงๆ
ขอให้มีความสุข
[ฮวังอูจู]
[ขอโทษนะ อูจู ขอโทษจริงๆ]
[ขอให้มีความสุข]
[การเดินทางอันยิ่งใหญ่]
ให้ตาย นี่เรียกคำถามเหรอ
ทุกคน ดูคำถามข้อ 31
นี่...
คือคำถามเกี่ยวกับกฎของนิวตัน
มาดูตัวอย่างกัน
- "องค์ประกอบ..." - ทุกคน ฮวังอูจูไปแล้ว
ดูนั่นสิ
นี่
มานั่งที่
ดูอะไรกัน กลับไปนั่ง
นั่งลงเลย เด็กพวกนี้ วุ่นวายจริงๆ
นั่งเลย นั่ง
ตั้งสติกันหน่อย
ทำไม
อิจฉาฮวังอูจูหรือไง
อีกเดือนเดียว เขาจะมานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่า
ไม่สิ
อาทิตย์เดียวก็รู้เรื่องแล้ว
พวกนายเป็นนักเรียนเพราะนายเป็นคน
เป็นเด็กม.หก!
ต้องคิดเรื่องมหาวิทยาลัย ไม่ใช่ลาออก
ตามหาตัวเองกับผีสิ
ฉันเคยบอกว่าถ้าไม่ติดท็อปสามจะเกิดอะไรขึ้น
- เราจะไม่ได้รับการปฏิบัติแบบมนุษย์ - เราจะไม่ได้รับการปฏิบัติแบบมนุษย์
ดังกว่านี้!
- เราจะไม่ได้รับการปฏิบัติแบบมนุษย์ - เราจะไม่ได้รับการปฏิบัติแบบมนุษย์
ครูครับ
มันใช่สิ่งที่คนเป็นครูควรพูดเหรอครับ
จะบอกว่าถ้าเราไม่ติดมหาวิทยาลัยท็อปสาม เราก็ไม่ใช่คนเหรอ
ไอ้เด็กนี่
ใช่
ฉันดูออก...
ว่าใครจะประสบความสำเร็จ
และใครที่จะต้องใช้ชีวิตแบบเศษเดน
ไอ้นี่...
ไอ้เด็กเวร
ชากีจุน ออกมานี่
บอกให้ออกมา!
ชาซอจุน!
อะไรกัน
ชากีจุน จะไปไหน
จะไปไหนกัน!
อะไรของพวกเธอ จะลุกทำไม
กลับมา!
เฮ้ย!
ไอ้เด็กพวกนี้
เฮ้ย!
กลับเข้าห้อง!
จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย
ถ้าไปกันจริง ฉันเล่นงานแน่
เอาศูนย์ไปกินให้หมดเลย
แบบนี้ไม่มีทางติดท็อปสามแน่นอน
ไอ้เด็กพวกนี้!
ทำไมทำตัวแบบนี้
กลับมา!
กลับมา! เป็นบ้าไปหมดแล้วเหรอ
เฮ้ย!
กลับมา!
ฮวังอูจู!
- อูจู! - อูจู!
ระวังๆ
- อูจู! - นี่!
มานี่เลย
อะไรเนี่ย ไม่เรียนกันเหรอ
เราหนีออกจากนรกแล้ว!
โดดเรียนเหรอ
นี่ นายลาออกเลยนะ
พวกฉันโดดวันเดียวจะเป็นไรไป
แดดดีมาก ท้องฟ้าก็สวย
- ไปกัน - ไปกันเลย!
ชากีจุน คมเชียว
- ไปกัน - ดีจัง
ดูๆ
[โรงเรียนมัธยมปลายชินอา]
ว่าไงนะ โดดเรียนเหรอ
บอกว่าโดดเรียนเหรอ
อยู่ม.หกแล้วยังโดดเรียนอีกเหรอ
ที่รักคะ
ลืมเรื่องหลุมหลบภัยลับแล้วเหรอ
นานๆ ทีโดดสักครั้งก็คงไม่เป็นไร
เด็กๆ
ช่วยพ่อเอาพีระมิดไปทิ้งมั้ย
พีระมิดเหรอ
ที่รัก ถ้าอยากทิ้ง ก็ต้องติดสติกเกอร์นะ
จะรีบทิ้งทำไมเล่า
- เดี๋ยวว่างแล้วไปซื้อ... - ฉันซื้อมาแล้ว
[ของชิ้นใหญ่ ทิ้ง]
ทำไมแปะตรงยอดล่ะ
มันต้องแปะที่ฐาน
ตรงนี้มันเห็นง่ายกว่า
ถ้าเขาไม่เห็นสติกเกอร์ เขาไม่เก็บทิ้ง
แต่เอามาแปะที่ยอดได้ไงเล่า
แกะไม่ออก
เด็กๆ
โอเค พ่อ หลบหน่อย
- ระวังนะ - พ่อ หลบ
ไปๆ ระวัง
ขอบคุณครับ
ลูก อ้าม
- ลูกมาก่อนใช่มั้ย - ไม่ใช่ มา
อร่อยจัง
นี่ลูก พ่อแกะให้ยิ่งอร่อยเนอะ
ใช่ อร่อยมาก
- อร่อยเพราะพ่อแกะให้เหรอ - ใช่
นี่แหละนะความสุข ไม่ต้องมีอะไรพิเศษเลย
ถูกที่สุด
เป็นผอ. ฝ่ายวางแผนและกลยุทธ์ไปก็เท่านั้น
สุดท้ายก็ลาออกอยู่ดี
จะเป็นนักเรียนอันดับหนึ่งไปทำไม
สุดท้ายก็ลาออก
ลูก
ไม่ต้องเข้าโรงเรียนม. ปลายชั้นนำแล้วนะ
เลิกติวเข้าโรงเรียนได้เลย
จริงอะ พ่อพูดจริงเหรอ
ผมไม่ไปเรียนพิเศษแล้วนะ
ต้องเรียนสิ
- ที่รัก จะบ้าเหรอ - ยัยนี่
เยซอเกิดเรื่องขนาดนั้น ยังจะพูดแบบนี้อีก
เห็นเยซอแล้วฉันก็เห็นด้วย ว่าการติวส่วนตัวไม่ได้ดี...
แต่เอาจริงๆ ฉันก็สับสนนะ
ถ้าฉันดันซูฮันให้เรียนหมอได้
ฉันจะไปแก้ผ้าเต้นระบำที่ควังฮวามุนเลย
ยัยคนนี้
ถ้าคุณไปแก้ผ้าเต้นที่ควังฮวามุน
คุณได้โดนจับพอดี
เข้าม. ปลายแล้วก็จะเหนื่อยหน่อยนะ
ที่ผ่านมาแม่เชื่อแม่เยซอ และทำตามเขามาตลอด
ซึ่งตอนนี้ก็พังไม่เป็นท่า
แทนที่จะตามแต่คนอื่น ก็ทำในสิ่งที่ตัวเองถนัดสิ
ฉันถนัดอะไร
หลับได้ในหนึ่งนาที
ไม่เอานาทีเดียวแล้ว เอาเป็นสิบนาที ร้อยนาที
ใช่ ก็เก่งอยู่นะ
เคยมีคนบอกแบบนี้
ไม่ว่าเราจะเครียดเรื่องการเรียนแค่ไหน
ลูกที่พ่อแม่รักและใส่ใจ ก็จะอดทนต่อความเครียดนั้นได้
ระบบการศึกษาเกาหลีนี่นะ
เราไม่มีทางเปลี่ยนมันได้หรอก
และเพื่อให้ลูกเรารอดจากระบบนรกนี่
เราก็ต้องเติมเต็มความรักให้เขาเยอะๆ
- มันเป็นหน้าที่ของเรา - สามีฉันฉลาดที่สุดเลย
ถูกต้อง เราต้องมอบความรักให้เขากัน
ลูกรัก มาสู่อ้อมกอดแสนหรูหราอลังการของแม่มา
ลูกรักของแม่
สิ่งที่ดีที่สุดที่แม่เคยทำตั้งแต่เกิดมา...
ก็คือการมีหนูนะ
ครับ
ขอบคุณที่เกิดมานะ ลูก
ผมรักแม่นะ
สุดยอด
พ่อล่ะ
จ้า ลูกคนโตก็ด้วย
น่ารักที่สุด
คึกเลย
พีระมิด...
คมมาก
เยซอเป็นยังไงบ้าง
ภายนอกก็ดูเข้มแข็งค่ะ
แต่ข้างในยังเครียดอยู่
แหงล่ะ
อายุเท่านี้รวมกลุ่มกับเพื่อนไม่ได้
ก็คงเครียดเป็นธรรมดา
จริงๆ ฉันก็กังวลนะคะ
ห่วงว่าจะทนจนการสอบเอสเอที ปีหน้าได้หรือเปล่า
ไม่รู้ว่าเป็นทางที่ดีที่สุดหรือยัง
มัวแต่คิดจนนอนไม่หลับเลย
เราต้องอดทน...
เพื่อเป็นพ่อแม่ที่ดีให้ได้นะ
ไม่ต้องห่วง
เราทำแบบนี้...
เพื่อให้เยซอไม่ต้องมีชีวิตกลวงๆ แบบผม
ทุกครั้งที่ฉันเริ่มเขว...
คุณต้องเตือนฉันนับร้อย นับพันครั้งเลยนะ
ไม่ต้องห่วงเลย
ผมจะเตือนอีกเป็นล้าน เป็นพันล้านครั้ง
ที่รัก
พรุ่งนี้ เราพาเยซอกับเยบิน...
ไปเยี่ยมฮเยนากันมั้ย
ถ้าฉันดูแลฮเยนาดีกว่านั้น...
ฉันขอโทษนะ ที่รัก
ถ้าผม...
เป็นสามีที่ดีกว่านั้น
คุณก็คงยอมบอกผมแล้วล่ะ
คุณ...
คนที่ผลักไสคุณ...
ก็คือผมเอง
ผมขอโทษนะ
ฮเยนา
พวกป้ามาแล้วนะ
หนูเกลียดป้าใช่มั้ย
ป้า...
ขอโทษจริงๆ
พี่
หนูสอบได้ที่เจ็ดแล้วนะ
เก่งใช่มั้ยล่ะ
หนูตั้งใจเลยมากเลยนะ
ตามที่สัญญาไว้กับพี่เลย
[คิมฮเยนา]
นี่
ฉันลาออกแล้ว ตอนนี้เตรียมเรียนกศน. อยู่นะ
เธอพอใจหรือยัง
ชอบใจล่ะสิ
ดูยิ้มสิ
[คิมฮเยนา]
ฮเยนา
คังฮเยนา
ฉันขอโทษที่เกลียดเธอ
[คิมฮเยนา]
คุณพ่อ
หนู มีฮยังนะคะ
ใครนะ มีฮยังเหรอ
ไอ้เด็กที่ทิ้งนามสกุลฉันไว้ แล้วหนีไปกับแม่หลังหย่ากับฉันน่ะเหรอ
พ่อยังเหมือนเดิมเลยนะคะ
สุขภาพเป็นยังไงบ้างคะ
ทำไม เปลืองเงินแกหรือไง
ไม่อยากเลี้ยงแล้วเลยอยากให้ฉันตายเร็วๆ เหรอ
มีฮยังเหรอครับ ขอผมคุยด้วยหน่อยสิ
- มีฮยังเหรอ - ใช่พี่
สบายดีมั้ย
ไม่มีอะไร พ่อก็เป็นแบบนี้ตลอด ชินแล้ว
โซมินเรียนที่ซิดนีย์ดีมั้ย
แต่โรงเรียนม. ปลายที่จบไปก็ดีนี่
โซมินก็ฉลาดเหมือนฉันแหละ
พี่ พาพ่อมาหาหน่อยสิ
ไม่มีอะไร
สามีฉันโตขึ้นมากแล้วนะ
ไม่เป็นไร
ฉันบอกลูกหมดแล้ว
ขอโทษนะ พี่
ฉันทำแรงเกินไปใช่มั้ย
ตายจริง พี่ สบายดีมั้ย
ค่ะ สบายดี
แล้วพี่ล่ะ
พี่ต้องลำบากเพราะฉันเลย
นี่เงินที่หนูเก็บได้ตั้งแต่กลับมาเกาหลีค่ะ
มันยังไม่ใกล้เคียงเท่าไหร่
แต่หนูอยากจ่ายค่าปรับ 62,000 เหรียญเอง
เดี๋ยว
นี่เก็บเองเลยเหรอ
เซรี...
ตั้งแต่เริ่มหาเงินเองได้
หนูก็รู้ว่าเงินที่พ่อเคยให้ มันใช้สบายแค่ไหน
หนูคิดได้เลยนะ
แล้วหนูก็รู้สึกผิดด้วย
หนูเลยจะตั้งใจทำงาน
แม่ รู้จักจีมิน จองอา แล้วก็ยุนซอใช่มั้ย
รู้สิ
จีมินเป็นเพื่อนสมัยประถมไง
จองอากับยุนซอเป็นเพื่อนที่เอ็นเอ็มเอช
เราจะตั้งใจจะเปิดคลับภายในสามปี
ก็เลยสัญญากันว่าจะตั้งใจทำงาน
ถึงวันนั้น
พ่อจะไปที่คลับใช่มั้ย
พ่อต้องฝึกเต้นแล้วสิ
คุณเต้นวอลซ์เก่งนี่คะ
แหม
ผมต้องจำท่าวัยรุ่นสิ
หนูสอนให้มั้ย
บนร้านซักรีดของปู่ เคยมีโรงเรียนสอนเต้นร่วมสมัย
การฝึกซ้อมก่อให้เกิดความสมบูรณ์แบบ
พ่อก็จับจังหวะเก่งเหมือนกันนะ
งั้นมา
โอเค
หนูเริ่มนะ
ห้า หก เจ็ด แปด
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก...
หมุนตัว
อีกรอบนะ ห้า หก เจ็ด แปด
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก...
แล้วก็...
ยืด
คิมจูยอง!
ดูสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะคุณสิ ดู!
คุณบอกผมว่าไม่มีอะไรแน่ ยังไงเราก็ไม่เป็นไร!
เลิกโวยวาย นั่งลง
อ้าว ยองแจ
คุณนักเขียน
ไม่เจอกันนานเลย สบายดีมั้ย
สบายดีครับ
ป้าสบายดีมั้ยครับ
อืม
- มาหาพ่อเหรอ - ใช่
[ศูนย์แพทย์จองซอน]
หนังสือป้าออกแล้วนะ
[ลาก่อน สกาย แคสเซิล]
ฉันอยากให้คุณได้เป็นคนแรก
นี่ของยองแจจ้ะ
ขอบคุณครับ
[ลาก่อน สกาย แคสเซิล]
[ถึง หมอพัคซูชาง]
[ขอบคุณคุณหมอ เพราะคุณ ถึงมีหนังสือเล่มนี้]
[ถึงยองแจ] [ขอบคุณนะ ยองแจ]
[ถ้าไม่มีเธอป้าคงเขียนไม่ได้ ขอให้มีความสุขนะจ๊ะ]
ถ้าไม่ได้หมอพัคกับยองแจ...
ฉันคงถอดใจตั้งแต่ครึ่งทาง
ขอบคุณมากนะคะ
ขอบคุณนะจ๊ะ ยองแจ
ขอบคุณที่ทำงานหนักครับ
ทุกครั้งที่คุณโทรมาบอกว่าไปต่อไม่ได้
คุณก็รับฟังเรื่องของผม
มันทำให้ผมได้ทบทวน และปลอบประโลมตัวเอง
ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ
เช่นกันครับ คุณนักเขียน
เวลาคุณโทรมาเล่าเรื่องเยซอ
ผมก็คิดได้ว่า...
คิมจูยองก็อาจจะเคย ให้ข้อสอบที่ขโมยมาเหมือนกัน
ตอนนั้น ผมคิดแค่ว่าคำถามมันเป๊ะมาก
หลายๆ ครั้ง...
ที่ผมเสียใจที่ไม่ไปเรียนแพทย์ ม. โซล ทั้งที่สอบติดแล้ว
แต่พอคิดอีกที
ผมก็รู้ว่าไม่ควรไป
ผมไม่ได้สอบติด...
ด้วยความสามารถตัวเอง
[ลาก่อน สกาย แคสเซิล]
ลูกผมบอกว่า...
เขาจะกลับมาเรียน
จริงเหรอคะ
ผมอยากเรียนที่ปรึกษาทางจิตวิทยา ที่มหาวิทยาลัย
ผมอยากเป็นที่ปรึกษาของเด็กๆ
แล้วก็อยากคอยช่วยเด็กที่เหมือนผม
ตัดสินใจถูกแล้วล่ะ
ยองแจทำได้ดีแน่นอน
[ลาก่อน สกาย แคสเซิล]
แหม
ตอนเจอกันครั้งแรกที่กระท่อมบนเขา ฉันตื่นเต้นมากนะ
ตอนนั้นผมน่ากลัวใช่มั้ย
อาหารที่นี่อร่อยนะครับ
- กินเยอะๆ เลย - ค่ะ
ร้านนี้อร่อยที่สุดในย่านนี้เลยครับ
กินเยอะๆ นะ ยองแจ
กินเยอะๆ นะลูก
ตอนนี้มันอาจจะหนักสักหน่อยสำหรับลูก
แต่มันใกล้จะสำเร็จแล้วนะ
เข้มแข็งอีกนิดนะลูก
ที่รัก จำได้มั้ยคะ
ตอนที่ยองแจยังเอาแต่คลาน
เขาเอาเท้าจุ่มถ้วยซุปคุณ หลังจากไปจุ่มอึมา
แต่คุณก็ยังกินซุปจนหมด
ทำไมล่ะ
เท้าของลูกผม ไม่สกปรกหรอก
ลูกรักของแม่
เมื่อก่อนลูกป่วยบ่อยมากเลย
แม่เคยอุ้มลูกฝ่าอากาศหนาวไปโรงพยาบาล
ขอบคุณที่โตมาอย่างดีนะลูก
นี่
ต้องทำแบบนั้นด้วยเหรอ
ก็ดีออก มันช่วยเราสองคนด้วย
ก็รู้อยู่ว่าเป็นยังไง
จะเอายังไง คิดว่าจะเวิร์กเหรอ
เยซออาจจะปฏิเสธนะ
แต่พรุ่งนี้จะลองโทรไปดู
แม่
ซอจุนส่งข้อความมา ชวนไปอ่านหนังสือด้วยกันช่วงเสาร์อาทิตย์
ซอจุนเหรอ
รวมกีจุนด้วยก็เป็นสามคนใช่มั้ย
ใช่
งั้นก็ดีเลยสิ
แม่ว่าดีนะ ลูกว่าไง
ไม่รู้สิ
หนูไม่เคยอ่านหนังสือกับคนอื่นเลย
ลองดูดีมั้ย
ต่างคนต่างอ่านดีมั้ย
ยังไงก็อยู่คนละเรื่องกัน
ก็นัดกันแค่เสาร์อาทิตย์ แล้วคอยดูกันเอง
ได้ ก็มาดูของแต่ละคน แลกโน้ตกัน
คังเยซอ เธอจะแบ่งโน้ตด้วยเหรอ
ใช่ แต่นายก็ต้องให้ฉันด้วยนะ
ให้และรับน่ะ ไม่รู้จักเหรอ
นี่ใช่คังเยซอตัวจริงมั้ยเนี่ย
ฉันก็นิสัยดีอยู่แล้วเหอะ
ถ้าไม่ชอบก็ออกไป อย่ามากวนประสาท
เธอไล่แล้วนะ
อะไร ฉันเป็นคนนอกเหรอ ถามจริง
จัดตารางเรียนหรือยัง ให้พ่อช่วยมั้ย
ไม่เป็นไรครับ จัดได้
คังเยซอ
ที่รัก ให้ลูกจัดการกันเองนะคะ
ทำไมล่ะ ลูกขยันขนาดนี้ เราก็ต้องให้กำลังใจสิ
เลิกมาวุ่นวาย แล้วให้ลูกอ่านกันเองนะคะ
วุ่นวายยังไงเนี่ย
ผมเป็นพ่อ ก็ต้องช่วยลูกสิ
หลุมหลบภัย
เยซอ อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันมั้ย
เซรีบอกว่าจะทำของอร่อยๆ ด้วยนะจ๊ะ
อยู่สิคะ
ขอโทษที่รบกวนนะจ๊ะ
ที่รัก คุณมีงานอื่นต้องทำนะ
- สรุปฉันเป็นคนนอกจริงดิ - บอกให้ออกไปไง
ทำไมยังอยู่อีก โง่จริง
- เซรี - อื้ม
พ่อ มื้อเย็นวันนี้คือมิลเฟยล์นาเบะ
พ่อต้องทำใบงา
ล้างให้สะอาดนะคะ
ผมล้างสะอาดเก่งอยู่แล้ว
เดี๋ยวพ่อ
มันต้องครบขั้นตอน
แต่นแต๊น ผ้ากันเปื้อน
นี่
ใส่แขนเข้าไป
ไปฝึกทำมิลเฟยล์นาเบะมาตอนไหน
ชาเซรีคนนี้ทำเป็นทุกอย่างน่า
ขอกะหล่ำด้วยสิ พ่อจะล้างให้สะอาดเลย
ล้างด้วยกันนะ
เพลงนี้เพราะ ลองฟังดู
อยู่เฉยๆ
โอเค
เป็นไง เพราะเนอะ
หนึ่ง สอง สาม สี่ หนึ่ง สอง สาม สี่
หยุด
พ่อ เร็ว
หนึ่ง สอง สาม สี่
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก
เวฟๆ
ทำไม่เป็น
- เมื่อกี้เพิ่งสอนเอง - ตายจริง
โทรหาแม่เยซอก่อน
ค่ะ คุณซึงฮเย
จริงเหรอคะ
เยซอชอบมิลเฟยล์นาเบะมากเลยค่ะ
ขอบคุณมากนะคะ
บอกให้ลูกๆ มาเรียนบ้านฉันก่อนย้ายสิคะ
ฉันก็อยากทำอาหารอร่อยๆ ให้กินบ้าง
ค่ะ ค่า ขอบคุณนะคะ
เยซอกินข้าวที่บ้านซอจุน
เยซอเหรอคะ
ปกติไม่เคยไปบ้านคนอื่นเลยนะ
งั้นคุณนายก็หมดห่วงได้แล้วล่ะค่ะ
นั่นสิ
เก็บของหมดแล้วเหรอ
หมดแล้วครับ
ดูแลตัวเองดีๆ พ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องห่วง
ไม่ต้องห่วงนะครับ แม่
จะไม่ห่วงได้ยังไง
- อูจู - อูจู
อะไรกัน
- อูจู! - ทำไมวิ่งมาล่ะ
เกือบคลาดกันแล้วสิ
อูจู
สวัสดีค่ะ
ป้าอยากให้เงินค่าขนมน่ะ
- ไม่เป็นไรครับ - จะให้เงินเขาทำไม
ป้าแลกเป็นสกุลเงินยูโรมาแล้วนะ
เพื่อนแม่ให้ค่าขนมไม่ได้หรือไง
ขอบคุณครับ
อูจู
ป้าขอโทษจริงๆ นะ
ไม่ต้องคิดมากแล้วนะครับ
ผมไม่เป็นไรจริงๆ
ขอบใจนะจ๊ะ เดินทางปลอดภัยนะ
ครับ
อูจู
เดินทางปลอดภัยนะ
ขอบใจนะ
เธอก็สู้ๆ นะ
สู้ๆ
- เราต้องไปแล้วล่ะ - ครับ
ผมไปก่อนนะครับ
ขอบใจนะ มีฮยัง
หมอฮวังรออยู่ ไปเถอะ
- ขอบใจนะ - ค่ะ
เยซอ ขอบใจนะ
ขอบคุณที่ห่วงใยนะครับ
แม่ ปล่อยได้แล้ว เดี๋ยวตกเครื่อง
ต้องส่งข้อความมาวันละครั้งนะ
ได้ครับ
ให้วันละสองครั้งเลย ตอนเช้ากับกลางคืน
ได้ ลูกแม่
รู้ใช่มั้ยว่าแม่สนับสนุนเราเสมอ
แม่เป็นแฟนตัวยงของฮวังอูจูนะ
ที่รัก ขอกอดลูกบ้าง
โอเคๆ ตาคุณแล้ว
ลูกพ่อ
รักนะ ลูก
รู้ใช่มั้ย
พ่อ ผมจะเรียนรู้เยอะๆ เลย
ไม่ต้องห่วงผมนะ
โอเค
พ่อเชื่อในตัวเรานะ
พ่อ ผมหายใจไม่ออก หายใจไม่ออกแล้ว
พี่ ย่านนั้นมันไกลจากแทชีดงนี่คะ
แล้วจะไปรับเยบินยังไง
ฉันจะเปลี่ยนโรงเรียนสอนพิเศษ
ยังไงเกรดแบบนี้ ก็ไม่ติดโรงเรียนชั้นนำอยู่แล้ว
ฉันไม่อยากให้ลูกอึดอัด เพราะความโลภตัวเองแล้ว
ไม่ต้องห่วงเยบินหรอก
เยบินเป็นเด็กฉลาด
ใช่ สดใสด้วย
แถมยังรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
เทียบกับเด็กๆ ที่ทำตามสิ่งที่พ่อแม่ต้องการ เยบินก็เหมือนเพชรเลย
เมื่อก่อน ฉันเคยคิดว่าเลี้ยงเยบินน่ะ ยากกว่าเลี้ยงเยซอสิบเท่า
แต่พอเปลี่ยนความคิด ก็เห็นเลยว่าเยบินมีจุดแข็งเยอะมาก
ก็ใช่น่ะสิ ใช่เลย
หลังฉันเปลี่ยนความคิด
ฉันก็เห็นเลยว่าซูฮันข้อดีเยอะมาก
เขากระเพาะใหญ่ ก็เลยกินเก่ง
ทั้งใจดี มีเพื่อนเยอะ เล่นเกมเก่ง
เก่งทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเรียน
เรื่องเรียนเป็นศัตรูตัวบอสเลย
อ้อ พี่ซูอิม หนังสือเป็นยังไงบ้างคะ
ขายดีมั้ย
ฉบับแรกตีพิมพ์ไว้ 2,000 เล่ม
ยังขายไม่หมดเลย
หัวเราะทำไม จะฟ้องฉันเหรอ
เปล่า ก็...
ทำไมตอนนั้นเราต้องห้ามเขียนขนาดนั้นนะ
คิดแล้วก็ตลกดี
นั่นสิ
ถึงขั้นล่าลายเซ็น ทำเป็นเรื่องใหญ่โต
เล่นใหญ่กันสุดๆ
ไม่ต้องห่วงนะ แม่อูจู
อย่างที่เขาว่ากัน
"จุดเริ่มต้นเราอาจดูต่ำต้อย แต่อนาคตเราจะรุ่งโรจน์"
ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี
แต่การได้เขียนหนังสือให้เด็กๆ ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดแล้ว
อ้อ แล้วอูจูเป็นยังไงบ้าง
เมื่อเช้าเพิ่งส่งข้อความมา
บอกว่า...
"ยิ่งทรมาน ก็ยิ่งรู้แจ้ง"
แต่เขาก็ได้เรียนรู้สิ่งที่ หาไม่ได้จากโต๊ะเรียน
ฉันว่าเขาโตขึ้นทุกวันเลยล่ะ
ฉันเข้าใจแล้ว
สมัยเราอยู่ม. ปลาย
ฉันอาจจะไม่รู้ว่าใคร ปล่อยข่าวลือว่าฉันเป็นลูกคนขายหมู
แต่อย่างน้อยก็รู้ว่าไม่ใช่เธอ
นานเชียวกว่าจะรู้
ขอบคุณที่รู้นะ
ถึงเวลาชนแก้วแล้วล่ะ
ดื่มให้อูจูกลับมาอย่างปลอดภัย
ให้ครอบครัวพี่ซอจินเริ่มต้นใหม่ หรืออะไรก็ตาม
- อะไรน่ะ - อะไรเนี่ย
ชนค่ะ!
ชน!
[เขตห้ามเข้า]
แม่ แม่ แม่ แม่
เงียบก่อนจ้ะ อยากคุยกับแม่ใช่มั้ย
นั่งลงนะ
เด็กดี น่ารักมาก
แถวๆ บ้านเด็กกำพร้าของพ่อแม่ฉัน
มีสถานพยาบาลอย่างดีอยู่
เคสบายดีนะคะ
ไม่ต้องห่วงแล้ว
คุณบอกว่าฉันควรได้รับโทษ
งั้นคุณลองอาศัยอยู่ในนรกนิรันดร์มั้ยล่ะ
ฉันเคยด่าคุณ
แถมยัง...
ทำลายอนาคตลูกชายคุณ
ทำไม...
ถึงทำแบบนี้
จะเพราะอะไรได้ล่ะคะ
เค...
ต้องการคนดูแลค่ะ
ที่สถานพยาบาล...
เธอมีเพื่อนใหม่ด้วยนะคะ
ไม่ต้องห่วงเรื่องเคนะคะ เข้มแข็งเข้าไว้
คุณต้องออกมาอยู่กับเคอีกนะ
แม่...
ไม่ร้องนะ
แม่!
แม่
แม่!
อย่าร้องสิ
ขอบคุณค่ะ
ร้อนนะ ค่อยๆ กิน
กินเก่งจัง
รอก่อน เดี๋ยวป้าเปิดให้
โอเค ลงมาเลย
ค่อยๆ ลง ระวัง เก่งมาก
พี่กาฮี พี่กาฮี
สวัสดีค่ะ
เค อีกสิบวันป้ามานะ
อื้ม
- เดินทางปลอดภัยนะคะ - ฝากด้วยนะจ๊ะ
- กลับดีๆ นะ - บ๊ายบาย
พี่ พี่กาฮี!
- กาอึล - ค่ะ
มีของอร่อยๆ ด้วย มาเร็ว
- พี่ ไปกินอะไรอร่อยๆ กัน - เอาสิ
ไม่ใช่กาฮีจ้ะ กาอึล
พี่กาฮี
หนาวแล้ว เข้าข้างในเถอะ
- หนาวจัง คุณยาย - เข้าไปเร็ว
ไปกันเถอะ
- ขึ้นรถ - ขึ้นรถ
[ลาก่อน สกาย แคสเซิล]
[อีซูอิม]
[ลาก่อน สกาย แคสเซิล]
มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ
ช่วงนี้ผิวฉันมันหยาบๆ น่ะค่ะ
อยากทำให้ผิวเนียนๆ หน่อย
แป๊บนึงนะ
มีอะไรนะ
[แม่อูจู]
ไหนดูซิ
ค่ะ พี่
ฮะ
มีคนย้ายเข้ามาอยู่แล้วเหรอ
บ้านเยซอเพิ่งย้ายออกไปเอง
ระวังหน่อยสิ
ทำไมหนังสือเยอะนักเนี่ย
สวัสดีค่ะ
ฉันมินจายอง เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ค่ะ
อ๋อ สวัสดีค่ะ
ฉันมาแนะนำตัวไว้
ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ยคะ
มาได้จังหวะพอดีค่ะ ตอนนี้อยู่บ้านฉันกันครบเลย
เชิญค่ะ
ซูอันก็กินๆ ขี้ๆ เหมือนเดิม
เชิญค่ะ
มีคนมา
สวัสดีค่ะ
ฉันมินจายอง เพิ่งย้ายมาใหม่ค่ะ
ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
[แพทยศาสตรบัณฑิต มินจายอง]
เป็นหมอ...
แสดงว่าเป็นหมอใหม่ที่ แผนกศัลยกรรมกระดูก รพ. ม.จูนัมใช่มั้ยคะ
ไม่ใช่ค่ะ สามีฉันน่ะค่ะ
ฉันเคยเป็นหมอฟัน แต่ลาออกมาดูเรื่องเรียนลูกได้ปีนึงแล้วล่ะ
ลูกที่แม่เอาแต่ทำงาน รักษาอันดับที่โรงเรียนไม่ค่อยได้น่ะค่ะ
อ้อ
เคยได้ยินเรื่องผู้เชี่ยวชาญด้านการสอบเข้ามั้ยคะ
ลูกคนแรกฉันอยู่ม.หนึ่งค่ะ
อยากเตรียมการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว
ตายๆ แย่แน่ๆ
จะจ้างโค้ชตั้งแต่ม. ต้นเลยเหรอคะ
ตายจริง เขาไม่ได้ทำกันเป็นปกติเหรอคะ
ฉันย้ายมาเพราะได้ยินว่า สกาย แคสเซิล...
เหมาะกับการศึกษาของลูกที่สุด
ลูกสาวฉันจบม. ปลายค่ะ
ส่วนแฝดอีกสองคนอยู่ม.หก
ตอนนี้ไม่ได้เรียนพิเศษ ก็อ่านกับเพื่อนเอาค่ะ
ลูกชายฉันรุ่นเดียวกับแฝดบ้านคุณซึงฮเยค่ะ
แต่เขาลาออกไปเที่ยว
ลูกฉันอยู่ม.สามค่ะ
ตอนนี้เขาก็ลงเรียน วิชาที่อยากเรียนที่โรงเรียนสอนพิเศษ
ตายจริง
นี่ทุกคน...
คือสมบัติแห่งธรรมชาติเลยนะคะ
สมบัติแห่งธรรมชาติเหรอคะ
คุณแม่ ชนแก้วค่ะ
ตายจริง
ขึ้นรถ
หิวจัง
- หิวเหรอ - อื้ม
เหรอ
เจ้าหญิงของพ่อ กินอะไรดี
กินซี่โครงหมูกัน
ซี่โครงหมูอะไร
ไม่เอา ต้องลดน้ำหนัก
กินพาสต้าดีกว่า พ่อ กินพาสต้ากัน
ไม่เอา อยากกินซี่โครงหมู
พ่อ ไปกินซี่โครงหมูกัน
เอ๊ะ เด็กนี่
- คราวก่อนก็กินที่เธออยากกินไปแล้ว - เอาอีกแล้ว
ทำไมต้องทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอเลย
หนูอยู่กับเด็กนี่ไม่ได้หรอก
ลดความอ้วนแล้วจะกินพาสต้าทำไม
- ซี่โครงหมู! พาสต้า!
พ่อ กินซี่โครงหมูกัน
ร้านพาสต้าไม่มีขายซี่โครงหมูใช่มั้ย
แม่ กินพาสต้ากันนะ
- กินซี่โครงหมูฉลองย้ายบ้าน - โอเคๆ กินทุกอย่างเลย
สอนแค่นักเรียนระดับท็อป
ตั้งแต่โรงเรียนสอนพิเศษ วิชาคณิตศาสตร์ที่แทชีดง
ครูที่สอนเด็กหลายๆ คน ก็เคยชนะการแข่งขันคณิตศาสตร์มาครับ
[อบรมการลงทุนแขกวีวีไอพีธนาคารฮันนัม] [เฉพาะทีมงานและแขกเท่านั้น]
[เห็นด้วย: 4] [ไม่เห็นด้วย: 9]
[Sky Castle]
[เฉพาะบุคคลที่ได้รับอนุญาต มิเช่นนั้น จะถูกแจ้งข้อหาทางอาชญากรรม]
[ลาก่อน สกาย แคสเซิล]
แน่ใจแล้วใช่มั้ยคะ ว่าจะไม่เสียใจ
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย